Tijdens een paniekaanval voelt tijd anders. Een paar minuten kunnen veel langer lijken, zeker wanneer je sterk op je lichaam en gedachten let.
Daarom zoeken veel mensen naar één precies antwoord op de vraag hoe lang een paniekaanval duurt. Zo'n harde grens bestaat niet.
De klachten lopen vaak snel op
Een paniekaanval bereikt meestal binnen korte tijd een hoge intensiteit. Hartkloppingen, benauwdheid, duizeligheid of angstige gedachten kunnen elkaar snel opvolgen.
Dat snelle oplopen is een belangrijk kenmerk van de ervaring. Op symptomen van een paniekaanval lees je welke klachten daarbij kunnen voorkomen.
De piek en de totale ervaring zijn niet hetzelfde
De hevigste minuten kunnen voorbij zijn terwijl je nog gespannen bent. Je kunt daarna vermoeid, onzeker of extra alert blijven.
Daarom kan iemand zeggen: “De aanval duurde tien minuten”, terwijl de hele periode van onrust veel langer voelde.
Lees hierover ook wat je na een paniekaanval kunt merken.
Kijk niet voortdurend op de klok
Wanneer je midden in een aanval elke minuut controleert, kan de tijd zelf een nieuwe bron van spanning worden. Je vraagt je dan af waarom het nog niet over is.
Een handigere vraag is: neemt de intensiteit uiteindelijk af, of veranderen de klachten?
Bij nieuwe of duidelijk afwijkende lichamelijke klachten blijft medische beoordeling belangrijk. Gebruik een tijdsduur niet om zelf te besluiten dat een klacht “dus paniek” moet zijn.
Sommige klachten komen in golven
De ene klacht neemt af terwijl een andere weer opvalt. Dat kan voelen alsof de aanval steeds opnieuw begint.
Probeer achteraf het verloop in grote lijnen te beschrijven. Bijvoorbeeld: “De eerste vijf minuten waren heel heftig. Daarna bleef ik nog een uur gespannen.”
Zo'n beschrijving helpt een huisarts of behandelaar meer dan een poging om iedere minuut exact te reconstrueren.
Angst voor de duur kan een eigen patroon worden
Soms word je vooral bang dat een volgende aanval eindeloos zal doorgaan. Die verwachting kan ertoe leiden dat je situaties gaat vermijden.
Lees dan ook over anticipatieangst en vermijdingsgedrag bij paniekstoornis.