In-vivo-exposure betekent dat je oefent in een echte situatie die je normaal vermijdt of alleen onder speciale voorwaarden aankunt.
Denk aan een winkel, trein, wachtrij, snelweg of drukke ruimte.
Kies een situatie die bij jouw angst past
Niet iedereen met paniek hoeft dezelfde oefeningen te doen.
Iemand die de supermarkt vermijdt heeft weinig aan een oefening met presenteren voor een groep.
Begin daarom bij wat jouw leven werkelijk beperkt.
Schrijf vooraf je verwachting op
Bijvoorbeeld: “Als ik tien minuten in de rij blijf staan, word ik zo duizelig dat ik flauwval.”
Dat is duidelijker dan: “Ik ben bang voor de winkel.”
Na afloop kijk je of de voorspelling uitkwam en wat je hebt geleerd.
Je hoeft niet te wachten tot angst nul is
Het doel is niet dat iedere oefening eindigt met volledige rust.
Je kunt juist leren dat je een situatie aankunt terwijl er nog spanning is.
Daarom is alleen naar een angstcijfer kijken niet genoeg.
Let op verborgen veiligheid
Sta je altijd bij de uitgang? Bel je tijdens de oefening iemand? Controleer je voortdurend je hartslag?
Bespreek welke ondersteuning tijdelijk nuttig is en welke gewoonte het leren mogelijk beperkt.
Bouw herhaalbaar op
Een oefening moet uitdagend genoeg zijn om iets te leren, maar niet zo ingewikkeld dat je hem nooit uitvoert.
Lees hoe je exposure opbouwt.
Agorafobie kan een eigen behandelplan vragen
Wanneer angst vooral draait om situaties waarin ontsnappen of hulp krijgen moeilijk lijkt, kan agorafobie een rol spelen.
In-vivo-exposure is daar vaak een belangrijk onderdeel van behandeling.
Bespreek oefeningen met een behandelaar wanneer je lichamelijke beperkingen hebt of onzeker bent over veiligheid.
Bespreek praktische grenzen
Een oefening hoeft geen onnodig risico te geven. Verkeer, lichamelijke aandoeningen en andere echte veiligheidsfactoren blijven belangrijk. Exposure betekent angst oefenen, niet normale veiligheidsregels negeren.