Bij agorafobie draait behandeling vaak om het terugkrijgen van situaties die door angst zijn weggevallen.
Dat gebeurt meestal niet door jezelf zonder plan in de moeilijkste situatie te zetten.
Eerst wordt het patroon duidelijk
Welke situaties vermijd je?
Ben je vooral bang om niet weg te kunnen, om geen hulp te krijgen of om lichamelijke klachten te krijgen waar anderen bij zijn?
Die verwachting bepaalt waar behandeling op richt.
Exposure is een belangrijk onderdeel
Bij in-vivo-exposure oefen je met echte situaties.
Dat kan een winkel, busrit, plein of wachtrij zijn.
Je begint met haalbare stappen en kijkt wat je verwacht en wat er werkelijk gebeurt.
Lees exposure in vivo.
Veiligheidsgedrag krijgt aandacht
Misschien ga je wel naar buiten, maar alleen met iemand, vlak bij een uitgang of met een vaste ontsnappingsroute.
Soms is dat een bruikbare tussenstap. Op termijn kan het ook voorkomen dat je ontdekt wat je zelfstandig aankunt.
Lees veiligheidsgedrag afbouwen.
CGT helpt om verwachtingen te onderzoeken
Je kijkt bijvoorbeeld naar de gedachte: als ik niet direct weg kan, raak ik de controle kwijt.
Daarbij kunnen cognitieve technieken en gedragsexperimenten worden gebruikt.
Zie cognitieve gedragstherapie.
Medicatie kan soms onderdeel zijn van behandeling
Wanneer medicatie wordt overwogen, gebeurt dat in dezelfde bredere richtlijncontext als bij andere angststoornissen.
Het vervangt niet automatisch het oefenen met vermeden situaties.
Maak herstel praktisch
Een doel als “geen agorafobie meer” is breed.
“Zelf weer twintig minuten met de bus” of “een kleine winkel in zonder begeleider” geeft veel meer richting.
Lees ook veelvoorkomende situaties bij agorafobie.